En het klopt weer hè, dat gezegde! Pff wat ben ik het zat. Nog 2x en dan is het klaar gelukkig.

Helaas heb ik nu wel wat last van bijwerkingen, dus daar wordt het ook niet fijner door. Zo knalt mijn hoofd regelmatig uit elkaar van pijn. En ruik ik de hele dag uitlaatgassen, terwijl dat echt niet kan.

Die twee zaken heb ik met de arts besproken, en die bevestigde dat dit idd door de bestraling kan komen. Voor de hoofdpijn mag ik nu meer Paracetamol nemen, zodat ik een spiegel heb. Want het komt door een ontstekingsreactie, die zwelling veroorzaakt. Aangezien pcm ontstekingsremmend werkt, is het dus gunstig om niet stoer te doen, en gewoon braaf pillen te slikken.

Voor dat tweede, die fantoomgeur, had hij helaas geen oplossing. Dat ben ik echt wel zat, het ruikt de hele dag alsof ik op zwarte zaterdag in de file op de route du soleil sta 🙈🙊

Ok nou heb ik dat laatste nooit echt gedaan, dus het is een gokje, maar dat denk ik. Na de laatste behandeling zou het met twee weken minder moeten worden. Dat gaan we halen 💪🏼

In de tussentijd heb ik mazzel dat de kinderen op zaterdagochtend naar Veralie en haar ouders (Vader en Moeder noemen de kids ze 😍) gaan en kunnen. Echt heerlijk voor ze, want ze vinden het zo ongelooflijk leuk daar.

Woensdagmiddag hebben Veralie en Moeder, toen ik er even doorheen zat, ze ook opgehaald, en donderdag vroeg Aike direct of ie wéér mocht. Toen ik zei dat dat niet kon, oa omdat Leia lag te slapen, zei hij: maar dan kun je Aike toch stiekem alleen naar Lalie brengen? 😍

Zondag is Tessa onze redding, die neemt de kinderen dan mee van 11 tot ze moe worden en als ze weer fitter zijn daarna ook nog.

Ik voel me er dan toch schuldig over, dat ik geen puf heb om mijn eigen kinderen zo goed te vermaken. Dat ik daar steeds anderen voor nodig heb. Maar ja, tot half oktober schijnt het nog te kunnen duren, ook de vermoeidheid. Ik troost me met de gedachte dat ze dat zich waarschijnlijk niet kunnen herinneren én dat we nu nog op ons bestaande netwerk kunnen steunen.

Maandag gaan ze naar school en dinsdag is oma trein er weer. Ook een enorme steun, dat mijn moeder gewoon iedere week er wil zijn. Eerst de hele reis naar ons toe, dan met de kinderen en mijn, in haar ogen, bewerkelijke manier van opvoeden 😉 ze doet het wél, iedere keer. Ik hoop maar dat Leia later ook zo bij mij terecht kan, als ik bij mijn moeder.

Voor de kinderen is het soms wel gek, dat oma dan ineens niet in dat kamertje ligt te slapen. En nu we met een ander huis bezig zijn, zegt Aike wel eens: waar woont oma trein dan?

Want we zijn nu weer onderweg naar Roden, om voor de tweede keer naar de Leeksterweg te kijken. We hebben plannen, grote plannen, die vooral verbouwing inhouden.

Dit huis blijft ons trekken, terwijl het kleiner is dan we eigenlijk zouden willen, en nog wat onpraktische obstakels heeft. Maar de uitstraling, de sfeer en de locatie zijn wel echt wat we zoeken.

Dus gaat Peter een rondje met iemand van een bouwbedrijf, om te horen hoeveel onze plannen zouden kosten. En ik ga met de kids de speeltuintjes in de omgeving verkennen. Ik heb van ‘Vier je stam Drenthe’ al tips gekregen, dus we gaan goed geïnformeerd op stap. Mét kinderwagen!

Nog even duimen dat alles gaat zoals wij graag willen, dan hopen we op volgend jaar meer zon aan de horizon. Want het ‘gedoe’ in de toch al uitdagende tropenjaren, zijn we wel behoorlijk zat. Het wordt weer tijd voor ontspannen, lachen en vrij zijn!