Naar aanleiding van mijn mijmeringen over dat ik aan het werk wilde, raakte ik met Peter in gesprek hierover.

Helaas heb ik gisteravond zelf moeten toegeven dat ik niet naar behoren functioneer. Ik heb in 2010 een ongeluk gehad (weet niet of ik het al verteld had), waarbij ik vrij heftig niet aangeboren hersenletsel heb opgelopen.

Ik was enorm lekker bezig, de afgelopen jaren, om de gevolgen hiervan te ontkennen, en net te doen alsof ik gewoon gewoon ben en goed alles kan doen wat ik bedenk.

Gisteravond gaf mijn man aan dat hij het niet erg vindt om te leven met mijn gebreken, maar dat hij dan wél wil dat ik ga erkennen dat ik niet alles kan, en dat ik me daarnaar ga gedragen. (heel kort door de bocht verteld, het waren een hele hoop woorden)

Door mijn ontkennen werd hij zowat een mantelzorger, terwijl dat niet nodig is. Hij moet mij nu steeds waarschuwen, meekijken, afremmen. En dat wordt ‘m wat veel, met óók nog de verantwoordelijkheid van de kinderen. Hij wil mij graag als partner.

Nadat we klaar waren met praten kwam ik iets tegen op Facebook over executieve functies (bij kinderen) en las dus precies de zaken waar ik moeite mee heb en waar ik tegenaan loop in het dagelijks leven… 

Blijkt dat ook al zou ik het heel graag willen, ik me neer moet leggen bij dat de schade aan m’n frontale kwab echt niet spontaan genezen is. En dat de operatie, het menigeoom en de bestraling in dat gebied waarschijnlijk óók geen goed gedaan hebben.

Vandaag breng ik dus door met regelmatig huilen (hekel aan!) en proberen te ontcijferen wat ‘de lat minder hoog leggen’ eigenlijk concreet betekent voor mijn dagelijks leven, en nu boetseren, want dat kan ik wél en word ik zen van. 

(mijn innerlijke kind is opstandig, zit met armen over elkaar en pruillip te mokken; ik vind het stom!)

Ik heb wel eerst was en vaat gedaan, de badkamer schoongemaakt én een 10 minuten wall pilates workout gedaan. Van schrik.