Reactie op een reactie 💞

Dit blog heb ik gemaakt om mensen te informeren over mijn traject met bestraling. Daarna heb ik niets meer geschreven. We zijn naar Groningen verhuisd, de kinderen gingen naar school, en ik was druk, dus geen ruimte voor.

De voorgaande tekst heb ik op een besloten forum waar ik lid van ben gezet, en daarom ook makkelijk te kopiëren/plakken als blogtekst. Wie weet ga ik het wel weer oppakken. 

Anderen gaan met je om alsof je niks mankeert, het is niet zichtbaar, en ze kennen mij pas net, gezien onze verhuizing. Ik moet eerlijk zeggen dat de buitenwereld niet veel merkt ervan. Zij vinden mij vooral een duizendpoot, die veel kan, veel wil. Vooral het impulsieve merken zij. Ik zeg vaak ja, of ‘kan ik helpen’? 

Peter daarentegen merkt veel meer; de stress als ik alweer in tjjdnood kom (omdat ik teveel tijd aan anderen besteedt en dan vergeet wat ik thuis nog allemaal had liggen), de overprikkeling die elke dag wel speelt, de error omdat ik iedere dag moet koken voor 4 personen die ieder iets anders willen eten… En ik begrijp wel dat wanneer ik blijf ontkennen dat er iets is, het voor hem bijna noodzakelijk is om alles mee te kijken, om de boel te blijven ‘redden’ etc. 

En ik begrijp ook wel dat hij dat zat is. Lijkt me niet fijn om naast een kip zonder kop te staan, en steeds te zien hoe ze tegen de muur loopt, terwijl accepteren van onvermogen veel meer rust en bewustzijn brengt. 

Maar ja, ik wilde het gewoon niet. Ik wilde eigenlijk weer gewoon aan het werk, laten zien dat ik heus wel wat kan, dat ik heel slim ben. Ik weet het aan hoogbegaafd zijn, had de adhd al weggewuifd. 

Terwijl dus eigenlijk het geen adhd is, maar ook geen hoogbegaafdheid, helaas gewoon schade. En dat ik nog zo hard kan werken, maar dat er gewoon dingen stuk zijn, die niet meer heel worden. 

Nou ja, dat alles mag ik nu gaan inpassen, ermee leren omgaan in plaats van ontkennen, zodat het hier leuker en gezelliger wordt. 

En mijn man weer een partner heeft ipv een patiënt. 

Gistermiddag ben ik na de zwemles van de kinderen dus ook 20 minuten op mijn kamer gaan mediteren, zodat ik tijdens het koken niet extra boos en overprikkeld raak (want de kinderen blijven ook dan steeds vragen). Dat hielp wel wat. 

Wel weer een grappige gebeurtenis: ik werd door school gevraagd de kinderactiviteiten te organiseren die tijdens de jaarlijkse rommelmarkt gehouden worden.. Ik dacht eerst: maar ik kan niet plannen en organiseren! 

Door een communicatiefout zagen ze mij toch als de organisator, ze dachten dat ik ja zei (ik zei eigenlijk alleen ja tegen het maken van een stempelkaart) en nu heb ik in een uur tijd een draaiboek met actiepunten enz in elkaar gezet! 

Kennelijk kan ik dat dus toch nog wel 😉 

Mijn frontaal en mijn zijkanten zijn allemaal enigszins beschadigd, dus het is gewoon registreren wat ik wel en niet kan, en daar verder mee gaan. 

Ik ben nog op zoek naar mensen die in een vergelijkbare situatie zitten, ik keek op Facebook en op Insta, maar vond niet echt iets..