Lang verhaal, zo kort mogelijk.

In 2010 heb ik een ernstig fietsongeluk gehad, waar ik een schedelbasisfractuur, hersenkneuzing en hersenbloeding opliep.

Als gevolg daarvan heb ik blijvend Niet Aangeboren Hersenletsel (NAH) en een goedaardige hersenvliestumor. Aan die laatste ben ik 2019 geopereerd en in 2020 bestraald.

Helaas zit ie er nog, en heeft al wat schade veroorzaakt; nl blindheid aan mijn linkeroog,  ook blijvend. Er is kans dat de bestraling ook schade veroorzaakt, wat duidelijker wordt als de tijd vordert.

Er zijn twee manieren waarop je bovenstaande kunt aanpakken, 1 actie: gewoon proberen wat lukt en gaandeweg aanpassen. Of 2 rust, en dat betekent vanuit weinig doen opbouwen wat er wel kan.

Gezien ik een behoorlijke adhdert ben, waarbij door de NAH mijn remmen een beetje beschadigd zijn, koos ik direct voor optie 1. Dat liep uit op vooral net doen alsof je niks mankeert, en dan wordt het uiteindelijk ook zo.

Ik heb wel revalidatie en training gehad, maar vond dat dat niet voor mij opging, omdat ik nog best aardig functioneerde.

Iedereen die mij een beetje kent, weet dat ik een enorme helper en impulsieve enthousiasteling ben…. Maar nu, 15 jaar later, blijkt dat ik toch de balans wat kwijt geraakt ben (als die er al ooit was 😂) en er hulp moest komen om mij te leren wat er nu precies mis ging.

Vlak voordat de hulp zou komen, had ik echter alweer bedacht dat het onnozel was, onnodig en dat ik best wel weer eens gewoon aan het werk kon. (Ze kwamen toch, 2x in de week.)

Helaas…. Niets is minder waar… Want al volbreng ik de (veelal externe) projecten prima, is er aan de achterkant, thuis dus, behoorlijk goed zichtbaar dat er teveel in het honderd loopt om ermee weg te komen als succesvol.

Ik liep in toenemende mate rond in overlevingsmodus, flink gestressed, met altijd haast. Dit had effect op mijn gedrag naar de kinderen, mijn verwachtingen en gedrag naar Peter, maar er gingen ook steeds meer dingen echt mis.

Dan was er geen eten in huis, of heel veel dingen die we niet nodig hadden wel, dan had een kind niet alles mee wat hij of zij bij een bepaalde gelegenheid nodig had.. En altijd kwamen we erachter als het eigenlijk te laat was om nog fatsoenlijk te herstellen.

Er moest iets veranderen, en ondanks dat ik zelf bij diverse alternatieve therapeuten raad had gezocht, blijkt het brein best wel aards: ik kan gewoon niet zoveel als ik zou willen, ik moét echt meer rust inbouwen in een dag. Ik moet ontspannen, ontprikkelen en al veel eerder en vaker dan een mens met een gezond stel hersenen..

Zodoende heb ik allerlei activiteiten, die ik echt graag doe, hartstikke leuk vind en graag tot in lengte der dagen nog maximaal zou willen doen, af moeten zeggen.

Geen dagje sauna in Flevoland, geen oudervereniging, niet meer meedoen met radiomarathons, savonds niet meer in de auto springen om laat nog te vergaderen, niet meer de kinderactiviteiten organiseren tijdens rommelmarkt, geen praalwagens meer opbouwen.

Voor hoe ik van nature ben ingesteld betekent het de hele dag remmen. Bij alles afwegen, kan ik dit, wat kost me dit, hoe lang ben ik hierna bezig met herstellen…? Waar ik hiervoor de kinderen inlaadde om een middagje of langer een uitje te doen, moet ik nu bedenken hoeveel prikkels het me kost en hoe lang het herstel ervan zou gaan duren.

Ik ben hier niet goed in. Vroegah liep ik altijd al hard, tot ik erbij neerviel. Nu kan ik me dat niet meer veroorloven, vanwege mijn gezin. Ik moét ervoor zorgen dat mijn reservebatterij op zijn minst wat power heeft, en liefst dat ik een keer de gewone batterij ook wat kan opladen.

Concreet betekent dit dat ik iedere dag één (of zelfs twee) rustmomenten moet inlassen. Prikkelloos liggen bijtanken, oordoppen in, oogkleppen op. Minstens een half uur, maar langer werkt beter.

En dat terwijl ik al al die extra activiteiten heb laten varen. Gelukkig voel ik wel direct verschil, en hopelijk merkt mijn gezin dit ook steeds meer.

En ik moet leren wat ik wél kan. Proberen te voelen wanneer ik vermoeid raak (ik deed daar nooit aan) en dan op tijd ingrijpen met rust. Des te meer ik plan, des te meer rust erbij moet. Als ik een project wil doen, moet het op mijn eigen tempo en tijd kunnen. Gelukkig zijn er nog dingen die in die categorie vallen, zoals boetseren, of grafisch ontwerpen.

Dat betekent ook omdenken, aangezien ik altijd vond dat je pas goed bezig was, als je veel gedaan had, en dat ook kon laten zien. Nú ben ik goed bezig als ik geen pijn aan mijn hoofd heb aan het eind van de dag, en nog genoeg puf heb om de kinderen gezellig naar bed te brengen..

Ik hoop dat deze uitleg ervoor zorgt dat men iig begrijpt waarom ik vorig jaar nog ‘ja’ riep tegen allerlei leuke projecten, en ik nu, schoorvoetend, toch af moet laten weten.. De wil is er echt nog steeds, en ik denk dat ík het meeste verdriet ervan heb dat ik steeds nee moet zeggen. Maar aangezien ik mijn kinderen, man en mijzelf wel echt een leuk gelukkig, blij en ontspannen leven gun, is het harde werken wat ik nu doe, vooral in het teken van RUST.