Afgelopen donderdag ben ik opnieuw begonnen met de tweede 3-daagse stressmeting. De vorige keer werd ik ziek, waardoor de laatste twee dagen van die meting niet valide waren. Enigszins ironisch ben ik anderhalve week geleden — de vrijdag voor de vakantie — van de trap gevallen. Mijn lijf of systeem zal nu dus ook niet helemaal in optimale staat zijn, maar goed: als we beide metingen straks vergelijken of samenvoegen, komt er vast wel iets bruikbaars uit. In elk geval kan dat dan als nulmeting dienen.

In de tussentijd heb ik al een behoorlijk aantal vragenlijsten mogen invullen; ik ga ervan uit dat die ook als nulmeting bedoeld zijn. Voor de klachten die ik aan de val van de trap heb overgehouden — vooral mijn rugspieren die steeds opnieuw in een verkramping schoten — ben ik eerst naar de reguliere fysio geweest. Daar werd het alleen steeds erger van. Zij zei dat ik alles gewoon kon doen, dus ik heb aan het eind van de vakantie dapper 150 baksels staan maken voor het in gebruik nemen van de nieuwe school. Alleen deed het zo’n pijn dat ik na elke 15 stuks even op de grond moest gaan liggen, op een opgerolde handdoek, om mijn rugspieren weer te laten ontspannen voordat ik aan de volgende batch kon beginnen.

Gelukkig zijn de baksels wel heel goed ontvangen — en ze waren ook echt lekker.

Om de verkramping te verhelpen ben ik gisteren naar een ander soort therapie geweest. Daar had ik voor het eerst over gehoord toen ik met kerst vorig jaar bij mijn familie in Leidschendam was.

Mijn neef, Wouter Olsthoorn, heeft hiervoor geleerd en is Body Stress Release-therapeut. Hij heeft eerder al mijn tante
— die zelf in de medische wereld werkt en volgens de reguliere zorg was uitbehandeld en met aangezichtspijn moest leren leven — daar succesvol vanaf geholpen. Ook mijn moeder heeft hij geholpen met spierklachten. Hij verwijst mensen overigens altijd door naar een BSR-therapeut in hun eigen regio, dus zo kwam ik nu in Stad terecht (zoals Groningen wordt genoemd als je in de provincie woont), bij een Zuid-Afrikaanse therapeut die Engels spreekt en duidelijk veel ervaring met dit vak heeft. Zie voor informatie hierover: Body Stress Release Nederland

De verwachting was dat ik vandaag meer pijn zou hebben en erg moe zou zijn. Ze adviseerde me daarom vooral veel te drinken en het rustig aan te doen. Ik vermoed dat het opvolgen van dat advies ervoor heeft gezorgd dat het uiteindelijk best meevalt. Ik heb wel wat pijn, maar anders dan eerst. Ik merk het nog wel als ik mijn spieren te veel belast, maar het zakt ook weer sneller weg en het voelt niet meer als echte kramp of verzuring. Ik krijg nog twee behandelingen vóór de intensieve week van NeuroRC, dus dat geeft wel vertrouwen dat ik daar straks gewoon kan doen wat er van me gevraagd wordt.

Maandag gaan Peter en ik samen naar Leeuwarden voor de Kickstart. Dat zal waarschijnlijk vooral twee uur lang informatie ontvangen zijn, dus ik ben blij dat Peter mee kan en wil! Daarna, om 16.00 uur, heb ik thuis de terugkoppeling van de stressmeting, waar ik erg benieuwd naar ben.

Dinsdag volgt een presessie over rust, donderdag een presessie over leefstijl en vrijdag een neuropsychologisch onderzoek. Ik heb al in 2012 een NPO gedaan bij Heliomare, en gewoon voor het vergelijk heb ik daar de resultaten nog maar eens van opgevraagd. Lijkt me geinig om te zien!

De week daarna is een rustweek, met alleen een online terugkoppeling. Wel een interessante, want die gaat over het darmmicrobioom. Aangezien mijn darmen zich ook niet altijd even voorbeeldig gedragen, ben ik benieuwd wat daarover te vertellen valt.

De komende weken gaan we dus echt, écht van start. Ik ben heel benieuwd wat het allemaal gaat brengen en hoe het zal gaan. Op het NeuroRC – YouTube staan in elk geval al mooie ervaringsverhalen, dus dat geeft wel hoop — en motivatie!