Natuurlijk laat ik het klinken alsof de eerste week peanuts was, omdat het alleen maar wat (relatief bekende) informatie verzamelen was. Maar ik merkte aan mijn gedrag zaterdag en zondag, dat ik toch wel erg moe was geworden ervan.

Zaterdag gingen Aike, Leia en ik naar de open dag van waterscouting De Bevers in Lettelbert. Het was heel leuk en gezellig, maar na twee uur had ik het koud, had honger en wilde wel naar huis.

Daarna hebben we geluncht en heb ik 45 minuten gerust, zoals gewoonlijk. Alleen smiddags ging ik met de kinderen naar de Lidl voor wat boodschappen (sowieso is met kinderen boodschappen doen extra belastend), zodat we ook de felbegeerde twee mini’s konden halen.

Ik was niét aardig en hoorde het van mijzelf. Ik zag dat mensen om ons heen ook wel vonden dat ik behoorlijk hard tegen de Kids praatte, dat ze moesten opletten wat ze deden (niet met een kinderkarretje een bejaarde mevrouw voor haar hoofd meppen, zelfs niet per ongeluk), dat ze moesten focussen en opschieten (want ik ben overprikkeld, dus jullie moeten snel zijn, zodat ik uit deze situatie kom)… Ik heb wel verteld tegen de kinderen dat dat was wat er aan de hand was, en natuurlijk sorry gezegd.

Het was direct een realisatie dat het heen en weer rijden naar Leeuwarden me toch niet in de koude kleren was gaan zitten, net als het vele praten, de informatie opnemen, de extra planning.. 🤔

Nu is het zondag en merk ik het nog steeds een beetje, want zodra er geroepen wordt dat iemand iets wil, voel ik een ‘nee’ opkomen. Aike wil graag gaan fietsen, maar ik denk dat ik ga proberen een vriendje hier te laten spelen, om zo zelf wat rust te nemen.

Hopelijk hoeven de kinderen zich niet meer zo vaak aan te passen/in te houden qua wensen, als het traject achter de rug is.. 🤞🏼💪🏼🙏🏼✨