Het begint direct pittig. In een aparte sportruimte doen we eerst een warming-up. Rik stapt even op de fiets om warm te trappen, terwijl ik op mijn plek wat oefeningen doe die Brent voordoet. Daarna gaan we over naar twee reeksen tabatha oefeningen: zoals  muurzitten, direct gevolgd door planken. Precies lang genoeg om het nét vol te houden, fijn dat ik het dan ook kan.

De volgende reeks bestaat uit bijvoorbeeld veel korte, kleine sit-ups en 90 graden lunges.

Daarna wordt het heftig. We mogen “stuk” gaan op de spinningfiets – maar dan kort; vijftien seconden. Het doel is om je hartslag zo snel mogelijk omhoog te jagen. Meteen daarna moet je je ademhaling forceren in een strak ritme: vier tellen in, zes tellen uit, één tel vasthouden. Er staat een speaker met begeleiding in die ademhaling aan. Alles in je lijf wil dan naar adem happen, maar dat mag dus niet. Juist dat benauwde gevoel is onderdeel van de training: het idee is dat je lichaam – en vooral je brein – hierdoor geprikkeld wordt om zich aan te passen, om nieuwe verbindingen te maken. We doen dit drie a vier keer, wisselen elkaar af, en daarna verplaatsen we ons naar de prikkelruimte.

Daar begint het voor mij leuke (maar bizarre) stuk. Bewust storende muziek aan in één hoek van de kamer, een metronoom die doortikt aan de andere kant, discolichten die flitsen. Op het digibord draait een YouTube-playlist met bewust irritante video’s, het geluid lekker hard – zoals SpongeBob, de Toppers, Formule 1 of irritante gaming muziekjes. Soms meerdere tegelijk. Op de grond lag maandag een platte ladder van stof, en in elk vakje moesten we een simpele beweging maken. Ondertussen noemde Brent cijferreeksen die we moeten onthouden en herhalen. Eerst één, dan twee, uiteindelijk drie reeksen van 5 cijfers. Soms moesten we ze achterstevoren opzeggen, soms optellen en er weer iets van aftrekken. En terwijl je dat probeert, gebeurt er van alles om je heen: gefluit, geklap, iemand die door de ruimte loopt, een straaljager, hele klas vol kinderen die langslopen, extra cijfers die er tussendoor geroepen worden.

De bedoeling is dat je vaak faalt, en blijft proberen.  Wanneer het niet meer lukt, gaat je brein nl. op zoek naar een andere route. Dat schakelen wat dan in je hoofd gebeurt, daarin zit het effect van de training. Evengoed voel je wel de overload, maar dat is de bedoeling, en ipv dat te onderdrukken met bijvoorbeeld paracetamol, leer je je systeem dat dat niet onveilig is.

De opdrachten worden steeds ingewikkelder. Zodra iets te makkelijk gaat, komt er weer een extra opdracht of verandering bij: een reactielampje waarop je moet slaan bij een bepaalde kleur of een halve wiebelbal waar je op moet balanceren. Tegelijk een balletje opgooien met één hand, met de andere letters en cijfers aantikken, en ondertussen een rekensom maken. Het is een soort gecontroleerde chaos, waarin alles tegelijk gebeurt en gedaan moet worden.

Een van de oefeningen die we gedaan hebben, is op de wiebelballen. Ieder krijgt een eigen woord. Met rechts tik je de letters aan, met links de cijfers die erbij horen A is 1, B is 2, enzovoort en daarna moet je het totaal uitrekenen. Maar dan wel alleen de blauwe letters en de zwarte cijfers. Ondertussen draait die irritante muziek, tikt de metronoom door, knalt er hardrock uit een speaker, flitsen de lichten, en stelt de trainster tussendoor vragen terwijl ze in haar handen klapt. Alsof dat nog niet genoeg is, praat je trainingsmaatje ook hardop mee met zijn eigen opdracht.

Op woensdag wordt het weer net anders. Dan moeten we letters en cijfers opnoemen die we zien, maar afhankelijk van hoe ze eruitzien – schuin, dikgedrukt, gekleurd, onderstreept – hoort daar een specifieke beweging bij. En natuurlijk gebeurt dat weer midden in dezelfde overdaad aan prikkels.

Iedere dag hebben we hetzelfde schema: eerst het fysieke deel met tabatha training planken, sit-ups, muurzitten en die korte, intense sprints op de fiets, gevolgd door de gecontroleerde ademhaling die dat benauwde gevoel oproept. Daarna de cognitieve chaos van de prikkelruimte.

Na anderhalf uur falen op alle mogelijke manieren is het tijd voor lunch, die voor ons wordt klaargemaakt en als buffet in de gemeenschappelijke ruimte (een soort woonkeuken) staat. Alles is volgens het “Voed je brein”-principe: vers, gezond en verantwoord. Mijn darmen moeten daar nog wel een beetje aan wennen, merk ik – thuis eet ik nu ook ongeveer zo, dus het is een groot verschil, al die groenten en andere gezonde shizzle.

Na de lunch volgt nog een onderdeel: een uur rust in een prikkelarme ruimte. Na alles wat daarvoor gebeurt, is dat nodig, en een verplicht onderdeel van de training. Je bent dan ook zo moe, dat die rust en stilte echt lekker is. Na het uur rust, begint het hele feest weer opnieuw.

’s Middags hebben we een half uur tabatha training met ‘vreemden’ erbij, die een boostermiddag hebben. Gevolgd door fietsen en gecontroleerd ademhalen, daarna breintraining in de prikkelruimte (dus ook met die anderen erbij, dus nóg meer gepraat om ons heen), en afgesloten door een uur rust.

Mijn maatje Rik gaat daarna naar het hotel om de hoek en lekker uit eten 😂 Ik rijd naar huis, en eet met Peter en de kinderen natuurlijk gezellig.

Nu nog twee dagen dit programma, nog 12x fietsen waarschijnlijk deze week. En vanaf volgende week hebben wij óók boostermiddagen, elke dinsdagmiddag. We moeten dan wel zelf thuis nog trainen, en hoe dat er exact uit komt te zien, horen we vrijdag.

Wat ik wel echt heeeeel leuk en fijn en bijzonder vind… : Het is een heel oud gebouw, in het centrum van Leeuwarden, met wat artistiekerige winkels eromheen. De wc heeft exact dezelfde tegels als bij opa en oma op de boerderij vroeger, van die crème met zwarte rand erin en zwarte tegels als onderste rand. Het is er ook net zo koud als op de boerderij, ook hier zit een raampje in. Maar alles in de omgeving en het gebouw zelf is zó precies wat ik leuk vind, dat ik me de hele tijd aan het verkneukelen ben om de toeval! Ik zal foto’s maken van de andere details en die delen. Volgende week… Dan heb ik vast meer tijd 😂

Ohja en wat ik nu al merk… Ik lijk wel meer energie te hebben, aangezien ik na deze dag thuis ook nog van alles aanpak en doe… en ik ben vrolijker (Leia zei het zelfs gisteren al!), maar misschien komt dat ook door het vele sporten (goede geluksstofjes als serotonine, dopamine en oxytocine komen daarbij vrij) en misschien ook door de heel andere invulling van de dag. Ik ben nu 8 uur lang Karlijn, en niet voornamelijk mama. Bovendien ben ik dol op puzzels en spelletjes, en dat mag ik 3 uur per dag doen!

Ik ben benieuwd wat er nog meer gaat veranderen. We spraken vandaag een man die boostermiddag had, en hij zei dat het steeds maar blijft verbeteren, en dat hij erg onder de indruk is van de vooruitgang… 👍🏼💪🏼🙏🏼🤞🏼