Nou, dat was nog best pittig. Het trainen zelf ging op zich prima hoor — we hebben hier gelukkig genoeg spullen om een audiovisueel prikkelrijke omgeving te creëren. Met z’n allen op locatie is het natuurlijk makkelijker om elkaar uit te dagen, en ook gewoon gezelliger. Maar gezien het feit dat ik met die BrainHQ-spelletjes op allerlei vlakken alsnog enorm wist te falen, denk ik dat ik het eigenlijk best goed gedaan heb.

Ik had in de keuken de Sunny Bunnies op YouTube aangezet, vrij hard, zodat dat irritante muziekje goed door de woonkamer heen kwam. Op Leia’s tablet stond een metronoom op 45 tikken, en op Aike’s tablet wisselde ik tussen Hollandse smartlappen en de irritantste liedjes allertijden (YouTube-playlist). Op de tv draaiden psychedelische video’s met bijpassende muziek, zodat het visueel ook lekker druk werd.

En daar stond ik dan voor op mijn evenwichtsplankje te wiebelen (zo’n ronde met een bobbel eronder), met een balletje in mijn handen om te jongleren, mijn eigen tablet voor mijn neus op tv-hoogte met een HQ-spelletje – en dan niet level 1, maar juist de dingen die ik lastig vind, zoals geheugenspelletjes of hoofdrekenen. Vooral als er iemand de kamer binnenkomt, ben ik meteen mijn focus kwijt en maak ik fouten. Als ik alleen ben, is mijn concentratie eigenlijk best goed. Dus ja… ergens ook wel logisch. Ik was dan ook blij dat Peter regelmatig een kopje koffie kwam halen, haha, want fouten maken is juist goed!

Maar waar het in het dagelijks leven echt lastig wordt, is om te Activeren – eraan te denken dat je eerst nog even 20 seconden moet rennen op de plaats voordat je de Lidl inloopt, of voordat je de kinderen naar school brengt. Je schiet zó weer in de automatische piloot. De B en de C heb ik op zich wel aardig onder controle. En vóór we gisteren bij mijn zus naar binnen gingen, dacht ik er zowaar aan om even op de plaats te rennen – tot grote verbazing van Leia: “mama, wat doe jíj nou?”
Dat was de A van Activatie.

Mijn moeder vroeg gisteren natuurlijk of ik al iets merkte qua verbetering..ik antwoordde eerst nee, omdat ik nog lang niet dat bereikt heb wat ik zou willen. Maar er is wel degelijk vooruitgang: ik ben veel helderder en minder snel moe – nog wel een beetje, maar niet overdreven – en ik herstel sneller. Er is dus wel vooruitgang de afgelopen weken, waarschijnlijk blijft dat ook zo, zolang je maar blijft trainen.

Ergens train ik in het dagelijks leven al best veel: puzzelen terwijl Peter en ik ’s avonds tv kijken (vooral bij de spannende stukken kijk ik even op mijn tablet), Italiaans en Frans leren op Duolingo, afgewisseld door schaakles, of in de auto met pratende kinderen, harde radio en Peter die zich opwindt over andere automobilisten – terwijl ik ondertussen een boek lees, op weg naar Amsterdam, door steeds drukker verkeer en drukkere omgeving.

Na Tweede Paasdag gevierd te hebben en de terugreis, heb ik 30 minuten rust genomen (C) en kon ik daarna vrolijk in de keuken staan, heb ik na het eten mijn tegenwoordig dagelijkse half uurtje gewandeld – én was ik nog vrolijk en aardig tijdens het naar bed brengen van de kinderen! (misschien had ik wel even op de plaats moeten rennen om eerst te activeren nadat ik de C had gehad)

Dus ook al is het verschil nog niet zo groot als ik graag zou willen…het is er wel!