Maar helaas heb ik vandaag toch moeten bellen, om morgen per taxi naar het ziekenhuis te gaan..

😭

De optimist in mij baalt natuurlijk als een stekker. Weg vrijheid, weg eigen muziek, hard meebleren zonder mondkapje, en helaas aanpassen aan Who ever er gaat meerijden heen en terug.

Het is ook niet alsof het heel slecht gaat, maar ik merkte kleine foutjes, verschillen met hoe ik normaal rijd en doe in en met een auto. En dan is het toch wel erg onnozel om je kop in het zand te steken en stug zelf met de auto te willen blijven gaan.

Gisteren bijvoorbeeld, kwam ik thuis, en heb ik kennelijk de sleutel in het contact laten zitten. Met alles nog aan, waardoor de accu vanochtend dus helemaal leeg was.. En ik kon me er niks meer van herinneren..

Vervolgens vanochtend, ook na terugkomst, kom ik uit de supermarkt bij de auto, blijkt mijn portier wagenwijd open te staan. Geen idee of ik hem zelf niet dicht gedaan heb, of niet op slot en iemand anders hem open gezet heeft.

Ik merkte ook dat ik snel afgeleid was. Dat zou kunnen door slaap tekort (is heel goed mogelijk), maar al met al genoeg signalen om slim te kiezen..

Morgen heb ik het gesprek met de radiotherapeut, dan kan ik fijn vragen stellen. Wie weet wat hij erover te melden heeft.

De prikkerigheid na de behandeling zou iig door het masker komen volgens de laboranten en niet door de bestraling. Gelukkig maar!

En ik heb al mijn wilde haren nog… 😉